تاثیر ورزش بر اشتها

تاثیر ورزش بر اشتها

تاثیر ورزش بر اشتها، جذب انرژی و هورمون های مرتبط با اشتها و اثر تعدیل کننده چربی، جنس و عادت به داشتن فعالیت بدنی را از بخش ورزشی سایت تفریحی جیران همراه ما باشید.

ورزش کنترل وزن را تا حدودی از طریق تأثیرات بر تنظیم اشتها تسهیل می کند. در حالی که شواهد محدود نشان می دهد که تمرینات ورزشی ممکن است واسطه های ذهنی و هموستاتیک اشتها را در جهات مرتبط با افزایش سیری ناشی از وعده غذایی تغییر دهد، باعث کاهش کسری انرژی در کوتاه مدت می شود. با این حال، تنوع زیادی در پاسخ ها بین افراد وجود دارد. این مقاله شواهد مربوط به چگونگی تعدیل اشتها، رابطه جنسی و فعالیت بدنی را در مورد تعدیل اشتها ، مصرف انرژی و واکنشهای هورمونی مرتبط با اشتها بررسی می کند.


موارد پیشنهادی


توازن شواهد نشان می دهد که چاقی و رابطه جنسی باعث تغییر اشتها یا واکنش های دریافت انرژی به مداخلات حاد یا مزمن ورزش نمی شوند، اما افراد با سطح فعالیت بدنی بالاتر عادت دارند ممکن است در پاسخ به آشفتگی های تعادل انرژی، میزان مصرف انرژی را بهتر تنظیم کنند. تأثیر این خصوصیات و رفتارهای فردی بر پاسخ هورمونی مربوط به اشتها به ورزش دوچندان است. این یافته ها از ترویج مداوم ورزش به عنوان یک استراتژی برای القای کسری انرژی کوتاه مدت صرف نظر از چربی و جنس و همچنین توانایی ورزش برای تأثیر مثبت بر ترازوی انرژی در طولانی مدت پشتیبانی می کند. برای مشخص شدن بیشتر واسطه های احتمالی پاسخ اشتها به ورزش، مطالعات خوبی که در آینده کنترل شده اند، مورد نیاز است.

شیوع اضافه وزن و چاقی در کشورهای مختلف به همه گیری رسیده است. افزایش سطح چربی در بدن از طریق افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی- متابولیک، عصبی و عضلانی، سرطانی و روانشناختی به طور قابل ملاحظه ای کیفیت زندگی را کاهش می دهد. علاوه بر این، افزایش هزینه های مراقبت های بهداشتی و بهره وری از دست رفته به دلیل افزایش سطح چاقی منجر به فشار اقتصادی قابل توجهی می شود. یکی از مداخلات درمانی برای پیشگیری و مدیریت چاقی، ورزش است. شواهد قانع کننده ای وجود دارد مبنی بر این که ورزش می تواند در پیشگیری و مدیریت بی شمار شرایط قلبی- متابولیکی، عصبی عضلانی، پوکی استخوان و روانشناختی کمک کند اما تأثیر ذاتی آن بر چاقی بحث برانگیزتر است. افرادی که به طور منظم ورزش می کنند، احتمال اضافه وزن یا چاقی کمتری دارند و مداخلات ورزشی در تحریک کاهش وزن و تسهیل حفظ کاهش وزن به ویژه هنگامی که با مداخلات رژیم غذایی همراه هستند، مؤثر است. با این وجود، برخی از افراد کاهش زیادی در چربی بدن تجربه می کنند، در حالی که برخی دیگر تغییر کمی دارند. بنابراین برای محققان یک چالش معاصر باقی مانده است که عوامل فردی را که اساسی بر تغییرپذیری در پاسخ چربی بدن به رژیم های ورزشی است، شناسایی کنند.

بنابراین، هدف از این بررسی، ارائه یک بررسی اجمالی است که در مورد تأثیر تعدیل کننده چربی، جنس و فعالیت بدنی عادت بر اشتها، مصرف انرژی و پاسخ هورمونهای مرتبط با اشتها به مداخلات حاد و مزمن انجام می شود. علاوه بر این، این بررسی محدودیت های مرتبط با این بدنه کار را برجسته می کند و راه های تحقیق آینده را در نظر می گیرد. این بررسی، از نظر ماهیت روایی است و به قصد شناسایی و بحث در مورد مناسب ترین نماینده شواهد روند در این زمینه از تحقیق، به جای ارائه یک گزارش منظم از مطالعات در این منطقه، انجام می شود. اگرچه این یک بررسی سیستماتیک نیست، اما مطالعاتی که اثرات حاد و مزمن ورزش بر روی اقدامات مربوط به اشتها را بررسی کرده اند، از کتابخانه های نویسنده و بانکهای اطلاعاتی مبتنی بر رایانه از جمله PubMed و Google Scholar شناسایی شده اند. مطالعات با روش شناسی های مختلف و استحکام در نظر گرفته شده است، اما همه برای ارزیابی وضع این حوزه تحقیق مورد ارزیابی دقیق و بحث قرار گرفتند.

اشتها

 ورزش حاد
تعداد زیادی از مطالعات پاسخهای مربوط به اشتها را در طی و پس از انجام دوره های مداوم ورزش هوازی مداوم مورد بررسی قرار داده اند که اکثر این مطالعات در مردان لاغر و فعال جسمی انجام شده است. به طور کلی، این مطالعات نشان می دهد که احساسات ذهنی اشتها به طور موقت در هنگام ورزش انجام می شود که در بیش از 60٪ اوج جذب اکسیژن (اوج VO2) سرکوب می شود. یک پدیده که آنورکسیشی ناشی از ورزش نامیده می شود. این تغییر حاد در پاسخ به تمرین مقاومت گزارش شده است اما کمتر مشخص شده است و به طور مداوم مشاهده نمی شود. درک اشتها به طور معمول در 30 تا 60 دقیقه پس از قطع تمرین به مقادیر کنترل استراحت باز می گردند و آنها باعث تحریک تغییرات در انرژی یا درشت مغذی در روز ورزش هوازی و تمرین مقاومت نمی شوند.

به صورت غذایی وعده های غذایی، مجموعه ای از هورمونهای اپیزودیک که از تعداد زیادی از سلولهای غدد درون ریز درون دستگاه گوارش ترشح می شوند، احساس سیری و سیری بعد از مصرف را تعدیل می کنند. اینها شامل گرلین آسیل شده با هورمون سنگین و سیگنالهای آنورکسیژنیک پپتید تیروزین تیروزین (PYY)، پپتید 1 مانند گلوکاگون (GLP-1) و پلی پپتید پانکراس (PP) می باشد. به طور مداوم نشان داده شده است که جلسات تنها ورزش باعث مهار غلظت غلتک گرلین در دوره حرکات هوازی با شدتهای بالاتر از 60٪ اوج VO2 می شود در پاسخ به محرک ورزش، تأثیر تمرینات ورزشی روی غلظتهای گرلین مایع شده با قطعی کمتر گزارش می شود اما شواهد محدودی هم به عنوان سرکوب و یا بدون تغییر در غلظت ها را نشان می دهند. به طور همزمان، افزایش در غلظت هورمون سیری از جمله PYY ، GLP-1 و PP در طول دوره های تمرینی هوازی گزارش شده است، اگرچه بار دیگر،این تغییرات در طول اشکال مقاومت ورزش به نظر می رسد. این نوسانات هورمونی کوتاه مدت است، به طور معمول در ساعات پس از ورزش به مقادیر کنترل استراحت باز می گردند.

ورزش طولانی مدت

اگرچه کمتر مطالعات آموزش ورزشی با نتایج مربوط به اشتها انجام شده است، این تحقیقات برای تعیین اثربخشی ورزش به عنوان یک استراتژی سبک زندگی برای کنترل وزن بسیار مهم است. با این حال، شواهد بررسی اثرات مزمن ورزش هوازی بر پارامترهای اشتها تا حد زیادی متناقض است. برخی مطالعات نشان داده اند که اشتهای ذهنی در حالت روزه دار بعد از تمرین ورزش هوازی افزایش می یابد، در حالی که برخی دیگر هیچ تغییری یا حتی کاهش اشتها را گزارش نکرده اند. علاوه بر این، تمرین ورزش هوازی در برخی مطالعات نشان داده است که اثرات ناچیز در انرژی یا مصرف ریز مغذی ها دارد، در حالی که برخی دیگر نشان داده اند که مصرف انرژی کاهش می یابد و میزان دریافت پروتئین نیز بعد از تمرین بالا می رود. شواهد محدود، پاسخهای اشتها به تمرینات مقاومت را بدون این که تغییری در روزه یا اشتهای بعد از مصرف گزارش شده پس از یک رژیم 12 هفته ای بررسی کرده اند.

علیرغم یافته های متناقض، پیشنهاد شده است که ورزش مزمن با تعادل افزایش فشار درایو برای خوردن با پاسخ سیری بهتر به وعده غذایی، حساسیت سیستم کنترل اشتها را تغییر می دهد. این امر با شواهد نشان می دهد که مصرف انرژی و اشتها باعث کاهش اشتها بعد از مصرف یک وعده غذایی با چگالی پر انرژی اما کم مصرف در افراد تحت برنامه تمرینی ساختار یافته می شود.


بیشتر بخوانید:


به عنوان تنظیم کننده های اصلی وضعیت تغذیه ای، بسیاری از مطالعات در پاسخ به تمرینات ورزشی، تغییراتی در دو نوع کنترل کننده اشتها، لپتین و انسولین را بررسی کرده اند. اینها معمولاً از کاهش لپتین بعد از تمرین ورزش هوازی و مقاومت گزارش می کنند، در حالی که یافته های انسولین متغیرتر است. برخی از مطالعات نشان دهنده کاهش و سایر مطالعات نشان دهنده تغییر در غلظت های بعد از تمرین ورزش نیست. ابهام بیشتر در مورد تغییرات طولانی مدت در پپتیدهای اپیزودیک از دستگاه گوارش می چرخد. یک مجموعه کوچک از مطالعات افزایش غلظت گرلین مایع، PYY ، GLP-1 و PP را نشان داده است، اما شواهد دیگر نشان می دهد که اختلافات ناچیز پس از تمرین ورزش مقاومت وجود دارد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه + پانزده =

پست بعدی

ایموجی های جدید اندروید 11

ش جولای 18 , 2020
ایموجی های جدید اندروید 11 اندروید ۱۱ به‌ هنگام انتشار […]
ایموجی های جدید اندروید 11